آدامس با طعم ریش بز

اگه برگردیم به چند روز قبل ، دیگه پست قبلی رو منتشر نمی کنم. اون موقع توی جو بودم و الان آرومترم. اما اگه اتفاق خاصی نیوفته بیشتر پستایی میذارم که مخاطب خاص داره چون توی تعطیلات خیلی اذیت میشم. اما اگه اتفاق خاصی افتاد واسه عید برنامه های جالبی دارم و سوژه هایی که تو این ده ماه خاک خوردنو رو می کنم. پست زیر هم از آرشیو کشیدم بیرون و دقیقا یک سال از تاریخ تولیدش میگذره. توضیح ضروری اینکه اسامی رو ادیت کردم ولی تو پست اصلی اسم استادا رو کامل آورده بودم و به همین خاطر بود که سایتو ترکوندنش.

———————————————————–

منتظر تو بودن ، طعنه هارو شنیدن ، عینهو زهر و سمه ، به روح و کالبد و تن ، تمسخر مردمو ، تحقیر و انگ و تخریب ، نامه ی هر روزمه ، تو این شبای غریب ، آدما عقلشونو ، کردن توی چشمشون ، می ترکن از حسد ، هردقیقه بی امون ، آرامشم متانت ، مایه ی خشمشونه ، خوشبختیمو سعادت ، طالع نحسشونه ، حرفای بی جوابم ، میره به عرش اعلی ، خدای آسمونا ، میشنوه این صداها ، ناله و ضجه هنوز ، برای من باقیه ، نمی تونم تموم کن ، خدا برام کافیه ، منو ببخش که امروز ، برای تو بد شدم ، تو بازیای دنیا ، نبردم و رد شدم ، دوشنبه های تلخم ، انتهایی نداره ، انگار طلسم این روز ، محکم و استواره ، رو تب عشق سواره !!

بعد از بیست و یکی دو سال عمر به این نتیجه رسیدم که به سلایق و علایق بقیه احترام بذارم لکن بقیه نمیذارن . فرض کنین شما یه پیرهن نو خریدین و میاین تو جمع دوست و فامیل و آشنا . بعدش شروع می کنن ، اه اه این چه رنگیه ، چقدر سلیقه ات ضایع اس ، تو کی میخوای مثل آدم لباس بپوشی ؟ ، منم از این پیرهنا داشتم دادم گدا برد و از این جمله ها . در مورد هر چیزی هم صادقه . واقعا این حرفا تاثیر خیلی بدی روی فرد میذاره و صد البته اینم بگم که همه ی این حرفا از رو حسادته .

خب باز رسیدیم آخر هفته و میخوایم مرور کنیم اتفاقات اخیرو . مدتیه که آرش (خواننده ی اونور آبی) یه آهنگی ول داده که میگه : دستا بالا دستا بالا گوگولی ! تا اینجاش که هیچی . ولی وسطای آهنگ صدای یه دختری به گوش می رسه که خیلی آشناس و اون کسی نیست جز آیلار دیانتی ! تشویق ! حالا اگه نمی دونین آیلار دیانتی کیه باید بگم که بهشت بَرین گوارای وجودتون باد !

اما بریم سراغ اتفاقات دانشگاه . به هرحال همین خاطراته که باقی می مونه و چه بهتر که مکتوب بشه . من تو این پست روزانه مرور می کنم. شنبه و یکشنبه که کلاس نداشتم ولی دوشنبه از صبح علی الطلوع کلاس دارم تا شب علی الغروب . اولین کلاسم با یه خانمیه که هنوز کسی نمی دونه اسمش چیه . قرار بوده استاد یه آقای مهربونی باشه ولی مثل اینکه دوست دخترش باهاش به هم زده و استاد هم دپرس شده رفته بیابون دنبال گل شقایق می گرده . خلاصه . من فکر می کنم این استاد خانم حداقل یک ماهی میشه که دستشویی شماره یک نرفتن و یبسه یبس تشریف دارن. (برای اطلاع از وضعیت شماره دستشوییا به این پست مراجعه کنید). ساعت بعدش هم باز با یه خانم کلاس داریم. برخلاف استاد ساعت اول ، این استاد خیلی خوشرو و خوش برخورده . حتی یه بار که من بعد از حضور غیاب رفتم سر کلاس حاضری منو زده بود . هرچند که هیچی از درسش نمی فهمیم.

ساعت سوم هم هیچ اتفاق خاصی نیوفتاد و اما ساعت چهارم . من دیدم که خب اگه بخوام برم خونه باید تنها برم و چه بهتر که دو ساعت صبر کنم و با دوستان به سمت منزل عزیمت نمایم . به پیشنهاد رضا در بدترین جای ممکن نشستیم و صبر کردیم تا استاد بیاد . تو این فاصله ، رضا یه بسته ی آدامس درآورد که شبیه قرص بود. یکی خودش خورد و یکی هم به من داد . می دونین ، مزه ی نفتالین می داد . اسپری سوسک کش . ببخشید مزه ی گ& می داد . به هرحال استاد وارد کلاس شد و درحالیکه بوی گ& ناشی از آدامس رضا فضا رو پر کرده بود شروع به درس دادن کرد . به شدت حوصله ام سر می رفت تا اینکه اون حادثه به وقوع پیوست . استاد می خواست کلاس حل تمرین بذاره که یه پسر ریش بزی هم مسئولش بود. (کلمه ای بهتر از مسئول به مغزم نرسید) آره ، اومدو ساعتای خالیشو روی تخته نوشت و استاد هم شروع کرد به رای گیری. مثلا می گفت کیا با این ساعت مخالفن ؟ بعد سیصدتا دست می رفت بالا بر فرض مثال . انصافا تفریح جالبی بود وقتی چهره ی متعجب و عصبانی دانشجوها رو می دیدی ولی خودت ناخونتم نبود . منم یه بار تیریپ مخالف رفتم و استاد هم نفهمید من مهمونم. البته بنده ید طولایی تو مهمونی رفتن دارم و تقریبا یه مهمون حرفه ای شدم طوری که عمرا استاد بتونه تشخیص بده . حتی نزدیکترین دوستانم هم نمی تونن بفهمن که من واقعا کلاس دارم یا مهمونم .

در راه برگشت و تو ایستگاه مترو یکی از دوستانو دیدیم که روی سکوی مقابل و نشسته بر صندلی به خواب رفته بود . بعدش یه دختر سانتی مانتال خوشگل موشگل پا روی پا هم یه راست اومده پیشش نشسته با اینکه کلی جا خالیه . خدا شانس بده . پیش من که یا پیرمرد میشینه یا کارگر افغانی . حالا نمی دونم تو تصویر مشخصه که این دوستمون کیه یا نه ، چون فاصله نسبتا زیاد بود .

چهارشنبه شد و باز آفتاب نزده راهی دانشگاه شدم . ساعت اول با همون استادی کلاس داشتم که دو روز قبلش مهمونی رفته بودم کلاسش . بازم همون اتفاقات افتاد و پسر ریش بزی و رای گیری و کرکر خنده . جای همتون خالی . ساعت بعدش هم یه کلاسی داریم که هیچ کس هیچی از درس نمی فهمه . اسم درسش هم میگم ، ریزپردازنده . من میرم ته کلاس میشینم و از در و دیوار عکس می گیرم بلکه توش یه سوژه ای واسه سایت پیدا کنم . مثلا چندبار خواستم از اون دختر سیبیلویی که میاد پشت در ادا درمیاره عکس بگیرم یا می خواستم از نمای کلی کلاس تصویر بردارم که نشد . عکس زیر هم واسه همین ساعته که استادو در حال تدریس می بینینو منو هم در حال مطالعه ی نقشه ی تهران .

ساعت بعدش هم که با استاد ع کلاس داشتم و اتفاق خاصی نیوفتاد . البته استاد ع هم مثل استاد م کلی سوژه واسه داستانای کوتاه فراهم می کنه که همینجا ازش تقدیر و تشکر می کنم . پنجشنبه ساعت کله ی سحر باز از خواب تخیلی بیدار شدم و رهسپار دانشگاه گردیدم . این ساعت آزمایشگاه دارم . بازم حادثه ی خاصی تو این ساعت نیوفتاد ولی نکته ای هست که باید بگم . استاد به یکی از پسرا توصیه می کرد که وقتی میره خیابون جمهوری مواظب خودش باشه . وقتی میره تو زیرزمین با چراغ قوه بره چون تاریکه . اگه از یکی خواست سی دی عروسی و پارتی بخره و فروشندهه گفت بیا بریم اون پشت به هیچ وجه نره . می گفت دیگه زنده برنمی گردی و این آخرین باریه که تو رو می بینیم . نکته اینجاست . استاد با این فرض این حرفا رو جلو دخترا می زنه که اونا نمی گیرن استاد چی میگه . ولی استاد نمی دونه که الان عصر ارتباطاته و فناوری اطلاعات . دیگه دخترا هم چشم و گوششون باز شده .

بعد از این کلاس من باید بر می گشتم خونه اما زهی خیال باطل . رفتم سر کلاس شیوه ارائه مطالب فنی . ما وقتی یه نفر داره ارائه میده نمی تونیم هیچ حرفی بزنیم ولی حرفامونو نگه می داریم بعده کلاس و کلی به اونایی که ارائه دادن می خندیم . ولی بعضی دوستان این قاعده رو رعایت نمی کنن . مثلا یه دختری داشت کنفرانس می داد و صداش خیلی زیر و لرزون بود . بعد این دوستان ما اجازه ندادن ارائه ی این بنده خدا تموم شه لااقل . یکی می گفت چه صدایی داره . اون یکی می فرمود بیچاره شوهرش. یکی دیگه عرض می کرد پنبه بدین پنبه بدین پرده ی گوشم پاره شد . یه نفر دیگه هم گفت خفه شید بیشعورا ! من از این خوشم اومده میخوام برم بستونمش! یکی هم فریاد برآورد که خودت خفه شو الاغ ! این دوست دختر منه !  برگشتنی هم که با حسین برگشتم و کلی آهنگ ایکان (akon) گذاشت واسه ام ! و این بود اخبار این هفته ! بدرودش و خداحافظش و خدانگهدارش ! (کی؟)

دیدگاهی بنویسید


سه حکایت (قسمت دوم)

اون : این پروژه رو برات تو سی دی میل کنم؟

من : نه ، تو بشقاب میل کن.

———————————————————–

-: در بیت زیر چه آرایه ای وجود دارد؟

…

-: آرایه ادبی

———————————————————-

دختر : ببخشید شما با استاد میرروشندل کلاس دارین؟

من : نه ندارم.

دختر : خب استاد امروز نمیاد.

دیدگاهی بنویسید


عاشقی نکشیدی!

زنهار! زنهار! زنهار! این ترم هروقت سه شنبه ها رفتم دانشگاه ، اتفاقات طوری رقم خورد که حال و روانم تا چند روز به هم ریخت. حالا امروز به خودم استراحت دادم و شاید این استراحت همیشگی هم باشه و کلا روزای دیگه هم نرم!

می دونین ، همیشه تو زندگیمون چهره هایی هستن که همیشه هستن ولی تاثیرشون حس نمیشه. وقتی نیستن حس میشه. برخی هم هستن که تاثیر مقطعی دارن و ممکنه فکرمون رو ذره ای مشغول کنن. مثلا شخصیتایی که تو این یکی دو هفته روی افکار من تاثیر گذاشتن اینایی هستن که در زیر خدمتتون عرض می کنم اما قطعا تا چند وقت دیگه تقریبا از ذهنم فراموش میشن. یعنی به این صورتی که الان تاثیر دارن ، دیگه ندارن. گرفتین که چی میگم؟

قطعا مسئله ای که ذهن همه رو معطوف به خودش کرده بود ، اعدام شهلا بود. من زیاد رغبتی به تکرار حرفای کلیشه ای ندارم و سعی می کنم از یه بُعد دیگه به قضیه نگاه کنم. پس به اینکه شهلا قاتل بوده یا نه ، همدست داشته یا نداشته ، تو فلانجای مقتول فلان چیز بوده یا نبوده ، اصلا اعدام کار درستیه یا نیست ندارم. به نظر من شهلا به نظر آدم جذابی می نمود که شاید اگر من هم جای ناصر محمدخانی بودم و می دیدم یکی اینقدر منو دوست داره ، دست دست نمی کردم و می رفتم حالشو می بردم! (این جملات اخیر رو صرفا جهت جذابیت مطلب گفتم وگرنه من و این حرفا؟ این کارا؟) از طرفی هم بر این عقیده ام که شهلا نمونه ای برای تعریف عشق بود. مثل اینکه طبق قراری که با محمدخانی گذاشته بودن ، اعتراف کرده که قاتله و با اینکه احتمالا قتل نکرده اما بخاطر علاقه ای که به محمدخانی داشته زیر حرفش نزده و مثلا همدستش رو معرفی نکرده. حتی تا لحظه ی آخر و با اینکه می دونسته که شوهرش موافق قصاصشه اما از عشقش کوتاه نیومده. ای بسوزه بابای عاشقی که هنوز گشنگی نکشیدی که عاشقی یادت بره. حالا هم نگاه عاشقانه ی شهلا رو به ناصر محمدخانی ببینین و این رو هم بدونین که دیگه همچین صحنه ای دیگه به هیچ وجه تکرار نمیشه.

نمی خواستم اینو بگم چون شاید به هیتلر شدن سایت کمک کنه اما نفر بعدی سعید ***. به نظر میاد منش خاصی داره و اصولا علاقه ای به جزئی گویی نداره و فقط تو کار کلیاته. اگه من جای اشتون بودم خودمو همون شب جر می دادم بس که سعیدجان رو اعصابه. البته من نمی تونم خودمو جر بدم ولی کاترین اشتون می تونه! دیروز که نه ، دیشب داشتم یه مسیری رو پیاده می رفتم و خیابون هم شلوغ بود. دوتا دختر از کنارم رد می شدن که یکیشون به اون یکی گفت اگه مهسا بفهمه جِرم میده! و اینجا بود که یاد فیلم در امتداد شب و سعید کنگرانی افتادم!

حالا که داریم حرفای بی تربیتی می زنیم چقدر خوبه که یادی کنیم از استاد اندیشه که قطعا یکی از اساتیدیه که تا همیشه در یادم می مونه. نمی دونم بحث چی بود که گفت خیلی ببخشید این مثالو می زنم ، شاید بد باشه ولی به هرحال چیزیه که هست. گفت بعضیا هستن که است*** می کنن. در این لحظه درحالیکه من و دوتا دیگه از پسرا لبخندی بر لب داشتیم سکوتی کلاسو فرا گرفت. دختری که کنار من نشسته بود به دوستش گفت یعنی چی؟ که استاد در ادامه فرمودن: یعنی خودار****. و برای اینکه ذهن ما بیشتر روشن بشه گفت : که این عمل بیشتر در آقایون وجود داره. بعضیا وقتی تو خونه تنها میشن به این کار رو میارن و عوارضی داره مثل سیاه شدن زیر چشم و زرد شدن صورت و عدم تمرکز. به خدا که همه ی این حرفا رو استاد زد. دخترا هم تعجب می کردن ولی منو اون دوتا پسر به زور خودمونو نگه داشته بودیم. تازه وقتی به صورت استاد دقت کردم دیدم زیر چشماش سیاهه.

حدود دو هفته پیش یه آلبومی منتشر شده که به نظر حسابی گرفته و تبلیغاتش در هر مغازه ای دیده میشه. علیرضا پسر سیاوش قمیشی یه آلبوم داده که فقط هفت تا ترک داره و گویا چند سالی هم منتظر مجوز بوده. آهنگا خیلی تاپ نیستن ولی قابل قبولن و کلا همین که پسر سیاوش قمیشیه خودش برای قشنگ بودن کاراش کفایت می کنه. واقعا نمی دونم اگه سیاوش قمیشی نبود ما باید چیکار می کردیم؟! حالا قبل از اینکه به روزای عزاداری برسیم ، میخوام یه آهنگ براتون بذارم. شیش هفت سال پیش افتاده بودم تو خط خرید کاست و با پسرعمه ام یه کاستی که توش دوتا از آلبومای قدیمی قمیشی بود خریدم. فکر کنم آلبومای گل و تگرگ و قصه ی امیر بود. من فوق العاده با آهنگای این کاست نوستالژی دارم و از حق هم نگذریم جزو بهترین آهنگای پاپ ایرانی هم هستن. یکی از قشنگترین این آهنگا ، آهنگ سرابه که هرچقدر هم بهش گوش فرا بدم خسته نمیشم.

دانلود آهنگ سراب از سیاوش قمیشی.

پی نوشت۱ : میخوام تو سبک نوشته ها تغییر ایجاد کنم. یعنی صبر نکنم تا سوژه ها روی هم جمع بشه و بعد یه پست کامل بدم بلکه هر لحظه که مطلبی به ذهنم رسید بیام بنویسم. حالا یه مدت امتحان می کنیم اگه جواب داد ادامه میدیم.

پی نوشت۲ : چند هفته اس که سه شنبه ها حالم گرفته اس و اگه به پستای قبلی هم نگاه کنین متوجه میشین. استثنائا این هفته اینطور نیست هرچند که دیشب خواب سنگینی دیدم که البته فعلا تعریف کردنش جایز نیست.

دیدگاهی بنویسید


آقای پیری

نشستن توی اتاق و لم دادن روی صندلی و خیره شدن به مانیتور هیچ وقت نمی تونه اون حس هنری آدمو زنده کنه . الان و تو همچین وضعیتی بیشتر دوست دارم بخونم تا بنویسم . می ترسم سوژه هایی رو که قبلا به ذهنم رسیده سوخت بشن . فعلا تا باز شدن مدرسه ها! صبر می کنم .

حدود بیست روز پیش آخرین هفته ی ترم تابستونی بود و قرار بود من و دو تن دیگه از دوستان یه مطلبی رو سر کلاس ارائه بدیم. البته استاده که مدیر گروه هم هست برای اینکه وقت بگذره این ایده به ذهنش رسیده وگرنه اصلش اینه که درس بده و یه ذره اونجای مبارکو هم تکونی بده . به هرحال به هر زحمتی بود چند صفحه مطلب جور کردیم و یه روز که من و یکی دیگه از دوستان کلاس داشتیم قرار گذاشتیم پاورپوینت قضیه رو هم درستش کنیم . اون یکی دوستمون که کلاس نداشت بهمون خبر داد که بخاطر آماده کردن پاورپوینت رفته لپ تاپ نهصد تومنی خریده و ما هم از حسودی تا مرز ترکیدن پیش رفتیم . حتی هفته ی بعدش منم می خواستم برم لپ تاپ بخرم اما با خودم گفتم که من همیشه ی خدا که تو خونه ام . کامپیوترم هم که بازیای جدیدو اجرا می کنه دیگه واسه چی برم لپ تاپ بخرم؟ اینارو میگم اما بعضی اوقات جو گیر میشم. نمی دونم . شایدم تا قبل از دانشگاه خریدم .

اون روز با کلی دردسر و ناهماهنگی یه چندتا اسلاید درب و داغون درست کردیم و باقی کارا رو هم واگذار کردیم به خدا . می دونین ، حقیقت اینه که این دوتا یکی دوساعت با خودشون ور رفتن نتونستن چندصفحه مطلبی رو که از اینترنت گرفته بودمو مرتب کنن اما من ظرف چند دقیقه هم مطلبو آماده کردم هم پاورپوینتو . خداییش اگه یه ذره همت می کردم الان مدیر پروژه ای چیزی شده بودم . بعد از اینکه رفتیم خونه و یه خرده استراحت کردم بخشایی که هرکس باید ارائه می داد رو مشخص کردم و بعد از اینکه فایل مطلب رو براشون فرستادم بهشون زنگ زدم که از صفحه ی فلان تا فلان مال توئه . خودمم چون می دونستم استاده اصلا گوش نمیده چی میگیم و دانشجوها هم که نمی فهمن زیاد نگرانی نداشتم و تا شب قبل از ارائه حتی یه بار هم مطلبو نگاه ننداختم.

روز موعود فرا رسید . مطلبی که قرار بود من ارائه بدم حدود چهار صفحه بود که خوندنش نزدیک بیست دقیقه طول می کشید . وقتی داشتیم با هم تمرین می کردیم نمی تونستیم جلوی خنده امونو بگیریم و نگران بودیم که نکنه وسط ارائه هم این کنترلو رو خودمون نداشته باشیم . به هر ترتیب رفتیم سر کلاس و اول یه دختره ارائه داد که بعدا درباره شخصیتش بهتون توضیح میدم . حدود پنج دقیقه درباره ویندوز ویستا و اینکه منوش کجاست و ویندوز مدیا پلیرش چطوریه حرف زد . بعدش استاد که اصلا گوش نمی داد دختره چی میگه بهش گفت اینا که داستانه اصل موضوع رو بگو . دختره هم گفت تموم شد استاد . بعد استاد هم خنده ای شیطانی کرد و گفت باشه . بعدش به ما گفت من ساعت سه جلسه دارم ارائه اتونو تو یه ربع تمومش کنین . حالا ارائه ی هر کدوممون بیست دقیقه اس . موضوع ما هسته ی لینوکس بود که یه موضوع خیلی تخصصی و سنگینیه . یکی از دوستان شروع کرد و عملا دو سوم مطالبو نگفت و نوبت به من رسید . هنوز دو سه کلمه از دهنم خارج نشده بود که یه دفعه بلندگوی کلاس به صدا دراومد و گفت : آقای پیر هرچه سریعتر به دفتر پژوهش مراجعه کنن. آقای پیر … . سعی کردم نخندم و فقط یه لبخند زدم . یکی دو خط دیگه ادامه دادم و یارو دوباره گفت آقای پیری بیا دفتر . دیگه نتونستم جلوی خودمو بگیرم و درحالیکه کل کلاس و دوستایی که کنار دستم نشسته بودم داشتن ریسه می رفتن یه پوزخند کوتاهی زدم و ادامه دادم . هنوز یک دقیقه نگذشته بود که استاد گفت نفر بعد … افتضاح بود . حالا خوبه اصلا گوش نمی داد چی میگم و داشت با یه استاد دخترباز حرف می زد . دوستم شروع به ارائه کرد و بازم استاد گفت اینا داستانه . مطلب تخصصی بگو . حدود بیست نفر ارائه دادن و به همشون همینو گفته . بدبختی مدیر گروه هم هست نمیشه بهش چیزی گفت .

این پیری هیچ جا ولمون نمی کرد

یه هفته قبل از این ماجرا برای اینکه در مورد کارآموزی توجیه بشیم با یکی از دوستان که قراره با همدیگه بریم شرکت باباش و الکی مهر بخوریم ، رفتیم پیش استاده . حالا استاده کیه؟ همونیه که رئیس دانشکده اس و بخاطر سایت ازم تعهد گرفته بود . خلاصه گفتش که به جای گزارش کار برام سایت طراحی کنین میخوام نمره هارو بذارم توش . ما هم گفتیم خب خودش میگه ساده دیگه زنهار قبول کردیم و قرار شد هفته ی بعد درباره جزئیاتش بیشتر توضیح بده . هفته ی بعد رفتیم و اونم شروع کرد . سایتو با asp.net طراحی کنین . بعد چندتا بخش داشته باشه . یه قسمت یه جدول باشه که بتونم لیست نمره ها رو توش بذارم . بعد وقتی رو این جدوله کلیک می کنم فیلدا باز بشه تا اگه خواستم تغییری بدم بتونم . یه گزینه ی اعتراض هم داشته باشه . بعدش یه صفحه ی اخبار میخوام . یه قسمت هم برای فرم تماس باشه که توش گزینه های اعتراض و پیشنهاد و انتقاد داشته باشه و اینا رو تو صفحه ی مدیریت دسته بندی کنه . یه دیتابیس هم داشته باشه که هر دانشجویی برای اعتراض اسمشو ثبت کرد بره توی دیتابیس .

نمی دونم استاده چه فکری کرده بود . اصولا این کارا رو برای درس پروژه میدن . ما هم موندیم تو رودرواسی و هیچی نگفتیم . به دوستم میگم ما نمی تونیم این سایتو طراحی کنیما . من فقط بلدم وردپرس و جوملا و این چیزا رو نصب کنم. میگه اشکال نداره یاد می گیریم خب . میگم asp.net خودش تنهایی یه دوره ی شیش ماهه کلاس آموزشی داره غیر از اون پیاده سازیش هم هست . قبول نمی کنه . حالا هم میخوام زنگ بزنم بهش ببینم چه گلی زده به سرمون .

دیدگاهی بنویسید


لولو برد

سلام جهان ! یکی از عالی ترین آب و هوایی که میشه برای یه منطقه متصور شد هوای تابستونی اما ابریه . دقیقا مثل هوای امروز . دوست دارم برم تو خیابون قدم بزنم ولی همتشو ندارم . یه کاری هم هست که یه ماهه میخوام انجامش بدم ولی می ترسم . اگه خدا این تنبلی رو ازم می گرفت دیگه هیچ مشکلی نداشتم .

خب میریم که یه مروری کنیم اخبار دانشگاه رو . چهارشنبه ی هفته ی پیش بالاخره چشممون به رخ پرجمال استاد مزین گردید و استاد گرام با حدود یه ساعت تاخیر با عشوه و ناز و بیگودی! وارد کلاس شد . اول پای تخته شروع کرد به نوشتن لوح داریوش و ما فکر کردیم استاد کلاس اندیشه اسلامی رو با تاریخ اشتباه گرفته ولی بعد از مدتی پی به اشتباه خودمون بردیم و بسیار شرمگین شدیم . واقعا من به خط خودم امیدوار شدم . دیگه از این به بعد اگه یه دختری بخواد جزوه امو ببره کپی کنه نمیگم برو از اون پسره بگیر. به هرشکل استاد حدود یه ربع درس داد و گفت چند دقیقه برید آنتراک . ما هم بیرون کلاس ول می گشتیم و در انتظار استاد دست به دعا شده بودیم . یه ربع گذشت شد نیم ساعت . نیم ساعت شد چهل و پنج دقیقه . بالاخره بعد از یه ساعت استاد خرامون خرامون به کلاس دخول نمودن . دوباره همون آش و همون بشقاب. (بعضیا تو بشقاب آش می خورن) دوباره بعد از یه ربع درس رفتیم آنتراک . دوستان پیشنهاد دادن که بریم بوفه یه گلویی تازه کنیم . منم گفتم بابا بی خیال الان استاد ما میاد حضورغیاب می کنه غیبت می خوریما . هیچ التفات نکردن و رفتیم بوفه به صرف کیک و ساندیس! البته ساندیس که نه ، از این رانیا که تو پاکته .

وقتی برگشتیم دیدیم استاد سرکلاسه . رفتیم نشستیم و یکی دو دقیقه بعد گفت خب درسمون تموم شد و چون من یادم رفته لیستمو بیارم از هفته ی بعد حضور غیاب می کنم . در حین خروج از کلاس بود و ما هم مشغول جون دادن پای تخته تا بتونیم کلمات قصار نوشته شده توسط استادو بخونیم که ناگهان استاد به یکی از بچه ها گفت بیا دفتر اساتید کارت دارم . البته این پسرک قصه ی ما هیکلش چهار برابر منه و هیچ ترسی به دلش راه نداد و رفت پیش استاد . وقتی اومد بیرون گفتم چی شد؟ گفت : « هیچی رفتم تو دیدم اتاق خالیه و فقط استاد رو صندلی نشسته . گفت بیا اینجا کنارم بشین . خوب شد نگفت بیا رو پام بشین . رفتم پیشش نشستم . گفت تو پراید داری؟ گفتم نه . گفت آخه صبح یکی با پراید بد پیچید جلوم خیلی شبیه تو بود . بعدش دیرم اومدی سرکلاس فکر کردم رانندهه تویی . آخه من با کسی سوء سابقه ندارم . بعدش پرسید بچه کجایی؟ گفتم شهریار . همینکه اینو گفتم یه متر پرید بالا .»

پنجشنبه و جمعه خیلی سریع گذشتن و شنبه شد . صبح کله سپیده! از خواب دل کندم و رفتم به سوی دانشگاه . استاده گفته بود شاید نیاد . حدود نیم ساعت صبر کردیم بعد دیدیم با استیل خاصش از دور نمایون شد . استیلش اینطوریه که پاهاش نیم متر جلوتر از خودش حرکت می کنن و همیشه یه جزوه ای کتابی چیزی هم زیر بغلشه . با اکراه و آه و ناله و عجز و لابه به سمت کلاس حرکت کردیم . اخلاق این استاد به شدت رو اعصابه . خیلی به ضایع کردن و تحقیر دانشجو علاقه منده . رفتیم نشستیم سرکلاس و نیم ساعت به در و دیوار نگریستیم و بعدش گفت می تونین برید دیگه . و رفت . کلاس چهار ساعته رو اینطوری پیچوند . قبلا هم که باهاش کلاس تئوری داشتیم همینطوری بود . البته ما از اینکه کمتر می بینیمش خیلی خرسندیم و از حرفای جذابش مثل این جمله که من مایه ی شرممه که اسمم تو هیئت علمی اینجاست کمتر مستفیض می شدیم . بدبختانه مدیر گروه هم هست و نمیشه هیچی هم بهش گفت وگرنه حتما بهش می گفتیم ریز می بینیمت استاد . اینو بدون که اون *** برد . شایدم *** خورد . دقیق نمی دونم .

 

بعد از ظهر هم با همین استاد یه آزمایشگاه دیگه داشتیم . دو سه تا از دانشجوها ارائه اشونو آماده کرده بودن که یکیشون ارائه داد و وقتی نوبت به اون دوتا رسید استاد فرمودن که شما ارائه اتونو بدین وقتی هم تموم شد می تونین برین . و رفت . کلاس چهار ساعته رو تو یه ربع پیچوند . البته ناگفته نمونه که این هفته نوبت ارائه ی ماست و امیدواریم از این دست شانس ها برای ما هم اتفاق بیوفته . و اون روز تموم شد . البته یه مطلبی رو نگفتم . اون روز به یکی از بچه ها گفتم به اون دختر مزاحمه زنگ بزنه . زنگ زد و گفت ببخشید اشتباه گرفتم . صدای دختره یه مقدار بم بود . هرکی بود قطعا منو میشناخت و سایت قبلیمو می خوند . دو ماه پیش هم یکی از دخترای همکلاسی خیر سرش بخاطر سایت از من شکایت کرده بود و ما حدس می زدیم که اون باشه . از همین روی یه مطلبی توی سایت گذاشتم و خواستم عکس العمل مزاحمه رو ببینم . اولا که اون دختره که شکایت کرده بود خیلی قاطی کرد و مثلا خواسته بود یه مقدار عقده هاشو تو کامنت دونی سایت خالی کنه . ثانیا امروز و چند روز بعد از نگارش اون مطلب ، ساعت نه صبح زنگ موبایلم به صدا دراومد . قطعا هرکی که هست سایتو می خونه چون من توی سایت نوشته بودم که فقط ساعت دوازده ظهر زنگ می زنه .

خواستم یه جمله ی قصار بگم دیدم بهتره که شعر بگم . گر پسری کشته شود ، دختری ترشیده شود ، گر پسران کشته شوند ، کل جهان لیته شود . چی؟ وزن و قافیه نداشت؟ ولی حقیقت که داشت .

دیدگاهی بنویسید


سیگار استاد

خب تو قسمتای قبل خاطرات دانشگاه تا اونجا پیش رفتیم که ترم اول تموم شد و کم کم می خواستم وارد ترم دوم بشم . شب قبل از انتخاب واحد در خواب ناز بودم که یه دفعه …

-: پاشو … پاشو پسر الان چه وقت خوابه؟ -: ای بابا کیه این وقت شب؟ -: منم -: سرت به ..م . منم کدوم خریه دیگه؟ -: عزیز من تربیتو رعایت کن . منم جد بزرگوارت . -: هرکی حالا . نصفه شبی اومدی چیکار داری؟ -: اومدم یه توصیه ای بهش بکنم . -: خب زودتر -: میگم که فرزندم . چقدر خوب و نیکوست که تو بری نمایشگاه کتاب . -: الان که نمایشگاه کتاب نیست که. زمستونه الان مثلا . -: خودم می دونم . منظورم اینه که چندماه دیگه که نمایشگاه برگزار شد حتما برو -: اه مرتیکه لاابالی . برو روزیتو خدا یه جای دیگه حواله کنه . -: خجالت بکش. خیر سرم من جد بزرگوارتم ها ! -: میخوام نباشی . الان گمشو میخوام بخوابم . -: باشه میرم ولی برات یه چیزی آورده بودم. -: چی؟ -: همونی که همیشه آرزوشو داشتی -: من همیشه آرزوی چیو داشتم؟ -: کتی پری دیگه. بیا اینم کتی پری ، سالم و آماده -: اه اه … چه بویی میاد . چرا این کتی پریه بو میده پس؟ -: کو؟ بو نمیاد. کتی پری بو نمیده که بابام جان . -: خب حالا من اینو چیکارش کنم؟ -: نمی دونم خودت گفتی بیارمش -: نمی خوام . ببر پسش بده . اصلا می دونستی این باباش خیلی مذهبیه؟ -: نه نمی دونستم . اگه باباش مذهبیه پس چرا دخترش اینطوری شده؟ -: دیگه جزئیات زندگی مردمو نمی دونم . ولی الان خیلیا هستن که مثلا اسم باباهه عبدالباقره ولی اسم دخترش سایناس . -: خب چه ربطی داشت به روز پرستار؟ -: برو عمه اتو مسخره کن . برو میخوام بخوابم دیگه . -: باشه میرم ، ولی یادت باشه حتما نمایشگاه بری. -: باشه ، حتما .

اون ترم هم انتخاب واحدمون دستی بود. نمی دونم برحسب اتفاق بود یا رندوم که کسایی که اول فامیلیشون از حرف دال تا ی بود صبح انتخاب واحد می کردن و ما هم بعد از ظهر . من برای اینکه با جو انتخاب واحد بیشتر آشنا بشم صبح رفتم . اون موقع رو هیچ کس نظر خاصی نداشتم . فقط هدفم این بود که با مکانیسم انتخاب واحد آشنایی پیدا کنم . یکی از بچه ها که داداشش استاد بود و حرف اول اسمش هم ج بود خیلی زود کارشو تموم کرد و ۲۴ واحد انتخابیشو به ما نشون می داد. خیلی زورمون میومد . صبر کردم تا بعد از ظهر و بعد از ناهار. البته من که ناهار نخوردم ولی عزیزانمون توی گروه باید دلی از عزا درمیاوردن . رفتم یه دوری زدم و وقتی برگشتم دیدم دست بچه ها یه لیسته. گفتن اسمتو بنویس تا از روی این لیست اسمتو بخونن. خیلی زور داشت. منی که از صبح اینجا بودم باید دیرتر از کسایی که تازه اومده بودن انتخاب واحد می کردم .

واقعا رو کسی نظری نداشتم و هیچ کس برام مهم نبود . اصلا نفهمیدم کیا رفتن انتخاب واحد کردن و کیا موندن . دخترا خیلی لفت و لوفت می دادن . هرکدومشون نیم ساعت طول می کشید تا انتخاب واحد کنن . یه مشکل دیگه هم این بود که طرف باید می رفت یه ساختمون دیگه تا توی کامپیوتر براش چک کنن ببینن کلاس ظرفیت داره یا نه . اگه داشت که هیچی ولی اگه نداشت باید برمی گشت یه کلاس دیگه انتخاب می کرد . این شد که حوالی ساعت شیش نوبت به من رسید و بالاخره برگه رو پر کردم و رفتم برای تایید نهایی که از خوش شانسی من همون موقع تعطیل کردن و اصرار ما هم فایده ای نداشت و گفتن فردا بیایم . دیگه اطاله ی سخن نکنم ، وضعیت خیلی افتضاح بود .

کلاسا شروع شد و استادا یکی از یکی بدتر . منم کم کم داشتم با همه ی بچه ها آشنا می شدم ولی بیشتر با همون تعداد محدودی که ترم اول هم باهاشون بودم می گشتم . کلاسام که تموم می شد یه راست میومدم خونه و با خودم خوش بودم . می خواستم یه سایت بزرگ با انجمن راه بندازم منتها بودجه اشو نداشتم . غیرمستقیم به چندتا از بچه مایه ها رو انداختم ولی فقط قول می دادن . عشق و علاقه ی من شده بود سایت و انجمن ساز وی بولتین . دست آخر امتحانا رو خیلی بد شروع کردم و خیلی بدتر به پایان رسوندم . معدلم تا مشروطی هفتاد صدم فاصله داشت . همه ی درسا رو حفظ می کردم و هیچ ازشون نمی فهمیدم . قبل از امتحانا تصمیم گرفتم اینترنتمو پرسرعت کنم که کردم . تو خرداد و گرمای شدید هوا هم با چندتا از بچه ها می رفتیم تو کلاسای خالی دانشگاه درس بخونیم . کولر درست حسابی هم که نداشت .

یه بار اواخر کلاسا بود که یکی از دانشجوهای سن بالا و ترم بالایی گفت جزوه ی درس دیفرانسیلتو بده ببرم کپی کنم برات میارم . گفتم خب با هم میریم تو کپی کن بعد من میرم . ماشین داشت . داشتیم می رفتیم که دیدیم استاد دیفرانسیل و دوتا از دانشجوهای پسر هم تو پارکینگن . پسر سن بالاهه به استاد تعارف کرد ولی مثل اینکه اونا قرار بود با هم برن . اونا جلوتر از ما حرکت کردن و ما هم پشت سرشون راه افتادیم که یه دفعه هنوز به در خروجی نرسیده وایستادن . بعدش استاد و یکی از پسرا پیاده شدن و اومدن به سمت ما . گویا پسر راننده دوتا دختر همکلاسی می بینه و به استاد میگه اگه میشه اینا رو هم سوار کنم. استادم قبول نمی کنه و با پسر دومی که همونیه که داداشش استاده میان و سوار ماشین ما میشن . خلاصه نتونستیم کپی بگیریم و جزوه امو برد و گفت بعدا برات میارم. استاد هم وحشتناک سیگار می کشید و من چقدر از آدمای سیگاری بدم میاد .

همین استاد دیفرانسیل که خیلی هم جوون بود گفت که روز بیست و هشتم اسفند بیاین کلاس برگزار میشه . منم که اون موقع خیلی رو حضور غیابم حساس بودم پا شدم رفتم دانشگاه و غیر از یه دختر تو محوطه ی دانشگاه کسی رو ندیدم. با خودم گفتم تا مفسده ای پیش نیومده برگردم ولی تو اون روز و اون ساعت ماشین گیر نمی اومد . دورانی بود . یادمه اون زمان کلاسای عمومیمون مختلط بود و من اون ترم اخلاق اسلامی داشتم . چون از ساعتای قبل و بعد هم میومدن سرکلاس ما ، کلاس فوق العاده شلوغ می شد . وقتی هم که به اخلاق جن*سی رسیدیم عملا کلاس از کنترل استاد خارج شده بود و پسرا تیکه بازی رو شروع کردن . مثلا یکی می گفت ببخشید استاد خانوما تحریک نمیشن؟ استاد می گفت خانوما خودشون عامل تحریکن . و حالا شما تصور کنین که سی چهل تا دختر مجرد هم توی کلاسن . ادامه ی داستان در پست های بعد .

دیدگاهی بنویسید