حامداچ

روی زمین افتادم ، خیره و مات و مبهوت ، خسته شد از روزگار ، این تن زار و فرتوت ، غصه ی خونه سوزی ، کابوسای مکرر ، تو خواب و تو بیداری ، چهره ی تو منور ، به خواب نمیرم اما ، خواب تو رو می بینم ، تو توی آسمونا ، من رو کف زمینم ، چشمای من می خوابه ، خودم هنوز بیدارم ، تو فکر رنگ لاکه ، پیازیه نگارم !!

خب یه بخش دیگه از وبلاگ ، قسمت معرفی فیلمه .  یکی از مشکلات خانمان سوزی که من دارم اینه که نمی دونم چه فیلمی با ذائقه ی من سازگاره که برم دانلودش کنم و دو ساعت از وقت گرانبهامو بذارم پای دیدنش . توی وبلاگای ایرانی خیلی کم می بینم که فیلمی رو که دیدن معرفیش کنن و برداشت خودشونو از فیلم بنویسن . زنهار برای اینکه خدمتی به جامعه ی بشری و ج.ا.ا کرده باشم هرچند وقت که تونستم و حالشو داشتم و فیلمی رو دیدم اینجا معرفی و بعضا تحلیلش می کنم . البته باید به استحضارتون برسونم که سلیقه ی من تاحدی خوبه و فیلمای قشنگی هم می بینم و خیلی هم خوشحالم .

فیلم جزیره شاتر یه فیلم تو ژانر معمایی و ترسناکه و مارتین اسکورسیزی اونو کارگردانی کرده . کلا زیاد با سبک مارتین حال نمی کنم و این فیلمم بخاطر اینکه دی کاپریو توش بازی کرده بود انتخاب کردم . فیلم که محصول سال ۲۰۱۰ و اکران شده ی همین چندماه پیشه ، از همون اول بیننده رو با خودش همراه می کنه . تو کل فیلم لحظه ای نیست که حوصلتون سر بره و مثلا بخواین پاشین یه دستی هم به آب بزنین و برگردین. تا آخرش رو صندلی نگهتون می داره طوری که وقتی پا میشین می بینین اون قسمت از بدنتون سر شده . (البته اگه تو خونه تنهایین و با سینمای خانگی فیلما رو می بینین بحثش جداس .)  داستان از این قراره که یه مارشال آمریکایی همراه همکارش به یه جزیره ی متروکه فرستاده میشن که تو اون جزیره یه تیمارستان عظیم ساختن اندازه تیمارستان امین آباد . ماموریتشون اینه که درباره یکی از بیمارای خطرناک فراری تحقیق کنن و ببینن چطور تونسته از اون زندان مخوف فرار کنه .

حالا خود مارشاله که بازیگرش دی کاپریو باشه هم مشکل داره و شبا همش کابوس می بینه . به قول شاعر گفتنی کابوس که نه ، رویای خوب عاشقونه . خواب می بینه زنش که تو یه آتیش سوزی عمدی مرده میاد تو بغلش و البته کارای بدی با هم نمی کنن هرچند که از مارتین بعیده تو فیلماش صحنه نذاره . ای بابا ، دلم نمیاد داستانشو تعریف کنم خب . اما بگم که فیلم چندبار به بیننده رکب می زنه و عملا مغزشو به بازی می گیره طوری که مجبور میشه دوباره فیلمو از اول ببینه . تقریبا مثل فیلم حس ششم .

فیلم واقعا خوش ساخته. هنوز این سوال برای من هستش که چطور یه آدم پیری مثل اسکورسیزی اینقدر آپ تو دیت و همراه با تکنولوژیه روزه . الان بزرگترای ما تا یه آهنگ دلکش و مرضیه و این بولشتا به گوششون می خوره از خود بی خود میشن ولی هیچ از زیبایی های آهنگای لینکین پارک درک نمی کنن . بگذریم . اگه اینترنت پرسرعت دارین تا دیر نشده و لینکای دانلود سالمن برید فیلمو دانلود کنین. اگه هم اینترنتتون زغالیه هیچی ، بشینین فاصله ها نیگا کنین باشد که رستگار شوید!